Ομηρικές Αλήθειες και Ψέμματα


.ΑΣΤΡΑΙΑ 16 ΟΠ

Δεν  χρειάζεται ένας ακόμη παγκόσμιος πόλεμος, ( που ήδη συμβαίνει), αλλά μια παγκόσμια επανάσταση στον τρόπο σκέψης του ανθρώπου, ένα κβαντικό άλμα με της αντίληψης τα πολύπλευρα, φτερά.

Βρήκαμε την Αστραία στο μέσον της ερήμου του πραγματικού  με τον Μορφέα να την ρωτά επιτακτικά για τον ορισμό της πραγματικότητος του ρεαλισμού.

Τι είναι πραγματικό και  τι όχι;

Πραγματικό και αφηρημένο είναι η ενέργεια και οι μετατροπές της, πραγματικό και συγκεκριμένο είναι η ύλη και οι μορφές της. Το εύρος της αντίληψης καθορίζει  την  αλληλεπίδραση των  2 μερών της εξίσωσης και τη δημιουργία ενός τρίτου σημείου που  είναι  η κατανόηση  της,  μέσω της όρασης. Όταν κοιτάζεις  την ύλη, τα πράγματα,  αντικείμενα και υποκείμενα,  κοσμήματα του κόσμου, αντιλαμβάνεσαι  τη μορφή τους,  όταν  τα ατενίζεις  βλέπεις την ενέργεια τους. Αυτή, που βλέπαμε όταν ήμασταν παιδιά και το έχουμε ξεχάσει  εξ αιτίας των μεταφραστικών προγραμμάτων της κοινωνικής διαμόρφωσης που έχουμε διδαχτεί.

Τι είναι κοινωνική  διαμόρφωση;

Κοινωνική διαμόρφωση είναι ένα νησί , μία φυλακή του Αλκατράζ, ένα σπήλαιο του Πλάτωνος, ένα ΜΑΤΡΙΧ, το τονάλ στη γλώσσα των Τολτέκων. Είναι οι ιδέες μας, τα πιστεύω μας, οι πεποιθήσεις μας, ο τρόπος που κοιτάζουμε τον κόσμο, αποτέλεσμα της κουλτούρας μας, της καταγωγής μας και του τόπου και του χρόνου που γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε.

Τον κοιτάζουμε αλλά ποτέ δεν τον βλέπουμε, φυλακισμένοι  στις προβολές  της αυτοανάκλασης μας και κομματιασμένοι στα θρύψαλα του καθρέφτη του Διόνυσου με τα παιγνίδια των  γυψωμένων  Τιτάνων.

Αυτό σημαίνει πως πρέπει να καταργήσουμε την κοινωνική διαμόρφωση για να ελευθερωθούμε;

Το ανθρώπινο  μυαλό παγιδεύεται πάντα στο δίπολο του ναι και όχι, άσπρο μαύρο, διάβολος θεός, νύχτα ημέρα, κύκλος ευθεία, ενέργεια ύλη θεωρώντας πως πρέπει να πιστέψει και να υιοθετήσει ένα από  τα δύο και  μόλις το κάνει μετατρέπεται στο αντίθετό του. Το ανθρώπινο μυαλό, καθαρή ενέργεια, είναι η ανθρώπινη  αντίληψη και ως τέτοια είναι σε διαρκή  εξέλιξη  και διαλεκτική σχέση με το περιβάλλον και την ύλη.  Είναι συνδημιουργός. Συνεπώς  δεν χρειάζεται να καταργήσουμε κάτι και ούτε μπορούμε. Αυτό που χρειάζεται είναι να  τακτοποιήσουμε  ¨το νησί¨ ΥΛΗ, σε διάταξη πιο εργονομική και να  μη λατρεύουμε και προσκυνούμε  τα προγράμματα, την κοινωνική διαμόρφωση και καταγραφή.

Το ανθρώπινο μυαλό είναι συν δημιουργός; Ο άλλος δημιουργός, ποιος είναι;

Τα χέρια μας,  με τον αντιτακτό  αντίχειρα. Η δημιουργία  προϋποθέτει μυαλό, ήτοι σκέψη και, χέρια. Ο λόγος θα την αναγγείλει εκφωνώντας την. Αυτή είναι και η διαφορά ζώου και ανθρώπου αλλά και  η βασανιστική πορεία της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σκέψη, οι ερωτήσεις και η δημιουργία.  Κανένα ζώο δεν θα αναρωτηθεί ποτέ για τίποτα. Μπορεί να κατασκευάσει την φωλιά του βασιζόμενος  στο ένστικτό του, χιλιάδες χρόνια την  ίδια,  αλλά δεν θα την δημιουργήσει ξεπερνώντας την. Τα ζώα γνωρίζουν αλλά δεν σκέπτονται, ο άνθρωπος σκέπτεται ενίοτε, αλλά δεν γνωρίζει. Η πορεία προς την γνώση είναι  επίπονη διαδικασία και Ηράκλεια Επιλογή. Τα ζώα, τα φυτά και τα δένδρα είναι οι καλύτεροι φίλοι του ανθρώπου, αλλά  μόνο ο σοφός άνθρωπος  μπορεί να συνυπάρξει σοφά μαζί τους. Ειδικά τα μεγάλα ζώα και τα αιωνόβια δένδρα είναι και μεγάλοι ονειρευτές της ανθρωπότητος και μπορούν να μας διδάξουν πολλά και σιωπηλά.

Πως θα ορίζαμε τη γνώση;

Η γνώση περιέχει τρία μεγάλα πεδία. Το Γνωστό, τον Λαβύρινθο, δύσκολο πολύ ζωντανός να βγει  κάποιος από εκεί, με όλα τα μεγάλα δωμάτια της  επιστήμης, της ακαδημαϊκής σκέψης και της λογικής.   Ένας Θησέας τα καταφέρνει χωρίς να ολοκληρώσει την αποστολή. Ξεχνά να αλλάξει τα πανιά και εγκαταλείπει την Αριάδνη, την αγνότητα την καθαρότητα της σκέψης  για μία έδρα χωρίς ουσία σοφία και ανθρωπιά. Το Άγνωστο, τον Ωκεανό, τα άγρια κύματα του Ποσειδώνος, τέχνη, φιλοσοφία ,μεταφυσική  και το ταλαιπωρημένο  θυμικό. Μόνο ο Οδυσσέας επιβιώνει εδώ. Και αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή, είναι η πορεία και η  άνοδος στον   Όλυμπο του Ηρακλή, καιόμενος από εσωτερική φλόγα, ευθυγράμμιση όλων των ενεργειακών πεδίων σε αντίληψη συγχρονιστική.

Οι άνθρωποι είναι δύο ειδών. Οι άνθρωποι της γνώσης και οι εχθροί της γνώσης. Οι μικροί τύραννοι, πολέμιοι της γνώσης και αυτοί,  είναι συνήθως οι μανιακοί χρήστες του γνωστού εκτός από την υπερβολική χρήση του εγώ και εγώ.Η δικλείδα ασφαλείας είναι η αυτογνωσία, η γνώση του εαυτού .Γνώση χωρίς  σοφία, αρμονία και αυτογνωσία είναι   μισή γνώση ανολοκλήρωτη. Αν η ανθρωπότητα και ο κόσμος βρίσκεται σήμερα σε μια κρίσιμη για την εξέλιξη της, καμπής, είναι εξ αιτίας της έλλειψης αυτής της γνώσης και όχι μόνο. του εαυτού.Η εξουσία, η γνώση, η τεχνολογία, ο πλούτος έχουν συγκεντρωθεί στα χέρια λίγων ανθρώπων με μεγάλη κατάχρηση εξουσίας και παντελή έλλειψη αυτογνωσίας.  Παραμένουν τόσο ξένοι μα τόσο ξένοι με τον εαυτό τους. Αυτή η αποξένωση είναι η αλλοτρίωση του ανθρώπου και η μετατροπή του στην  κατσαρίδα  του Κάφκα.

Πάντα υπήρξαν δύσκολες καμπές στην ιστορία της  ανθρωπότητος. Γιατί αυτή να είναι διαφορετική;

Πάντοτε υπήρξαν και πάντοτε είχαμε μια αλλαγή διαφορετική. Παλαιότερα σημαντικό ρόλο παίζανε τα ιερατεία, οι ιερείς,  που κατείχαν και τα κλειδιά της γνώσης και της επιστήμης δίνοντας  ό,τι ήθελαν,  όπως ήθελαν στο  χειραγωγούμενο πλήθος μαζί με τις εκάστοτε πολιτικές εξουσίες,  βασιλιάδων, αυτοκρατόρων και πολιτικών αρχηγών. Πρώτα προσκυνούσες  τον θεό του ιερατείου και μετά γινόσουν βασιλιάς.

Σήμερα δεν ισχύει αυτό;

Σήμερα έχουν τροποποιηθεί λιγάκι τα πράγματα και αυτό γιατί η παγκοσμιοποίηση  είναι προ των πυλών. Όχι πως δεν υπάρχουν αξιόλογοι άνθρωποι σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης,  αλλά το σύστημα δεν αφήνει κανένα  εύκολα  να αναδειχθεί, αν στους δικούς  του κανόνες, δεν πειθαρχεί.  Τους καταβροχθίζει, όπως ο Κρόνος και ο Ουρανός γιατί για την εξουσία, ανησυχεί. Για αυτό τον λόγο , διορίζει αχυράνθρωπους και μαριονέτες , βιτρίνα, σε θέσεις εξουσίας, αλλά είναι πλέον τόσο μεγάλη η  σήψη και η διαφθορά που μέσα στα απόβλητα του θα θαφτεί πραγματικά.

Τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση. Δεν είναι καινούργια,  σαν ιδέα. Είναι κακή;

Τίποτα δεν είναι καλό ή κακό από μόνο του. Ας μην έχουμε προκαταλήψεις. Το καλό και το κακό εξαρτάται από τον χρήστη και τον τρόπο χρήσης του. Ένα μαχαίρι  μπορεί να χρησιμοποιηθεί  με διάφορους τρόπους. Να κόψεις ένα μήλο σε 6 ίσα τεμάχια  ένα για κάθε θεά του  Ολύμπου για να αποφύγεις τον Τρωικό Πόλεμο, να βγάλεις  μια σφαίρα από ένα τραύμα,να κόψεις ένα σχοινί κλπ. Είναι απλώς ένα εργαλείο, όπλο, ούτε καλό ούτε κακό όταν χρησιμοποιείται από ένα άνθρωπο σοφό.

Η παγκοσμιοποίηση είναι παλαιά υπόθεση. Από την εποχή της Βαβυλώνας, Αιγύπτιοι, Κινέζοι Μήδοι  Έλληνες Ρωμαίοι, Γάλλοι Βρετανοί Ρώσοι Γερμανοί, Ισπανοί,Εβραίοι, Αμερικάνοι και άλλοι πολλοί διεκδίκησαν μια θέση στην παγκόσμια κυριαρχία  όχι μόνο κάτω από την ομπρέλα ενός έθνους ή μιας φυλής αλλά και με με τις ευλογίες ενός ιερατείου κυρίως μονοθεϊστικού ή μιας ιδεολογίας αριστερής,  δεξιάς  ή φιλελεύθερης  πολιτικής.

Σήμερα όμως το πρόσωπο της παγκοσμιοποίησης έχει αλλάξει και είναι απρόσωπο μέσα από τις απρόσωπες  τράπεζες και  πολυεθνικές  και ο ρόλος των κυβερνήσεων των εθνών  και των ιερατείων έχει παραμεριστεί. Ο λόγος είναι απλός. Δεν τους χρειάζονται για να κάνουν την δουλειά τους. Αφού  εξαγόρασαν και χρησιμοποίησαν τους θρησκευτικούς και κυβερνητικούς μανδαρίνους,  οι οποίοι πρόδωσαν τις πατρίδες τους τον λαό τους  τους πετάνε σαν λεμονόκουπες και  μιας χρήσης  ανταλλακτικό.

Και φυσικά διαβρώνοντας τα πάντα και τους πάντες, πουλάνε φθηνό ανθρωπισμό περί  ισότητος αντιρατσισμού και ψίχουλα αγάπης και  ελεημοσύνης. Γιατί όταν οι πολυεθνικές σήμερα μιλούν για ισότητα. εννοούν πως θα είμαστε όλοι ίσοι σε  στην φάρμα της παγκοσμιοποίησης με το μαστίγιο και το  όπλο του αργιεργάτη στο κεφάλι μας. Όταν δηλώνουν αντιρατσιστές εννοούν πως δε έχει καμιά σημασία αν θα είσαι  Έλληνας Πακιστανός, Εβραίος  ή  Γερμανός αρκεί  να δουλεύεις από το πρωί μέχρι το βράδυ  ή να πεθαίνεις άστεγος  και άνεργος στο δρόμο.Και όταν μιλούν για ειρήνη επιθυμούν την ειρήνη των αγορών. Απόδειξη είναι ότι χύνουν κροκοδείλια  δάκρυα  για το προσφυγικό που οι ίδιοι κατασκευάζουν και ποτέ για  δικαιοσύνη  και οικονομική  ισότητα, οι φιλάνθρωποι υποκριτές.

Πραγματικά ο Σμιθ μοιάζει  παντοδύναμος και εμείς οι άνθρωποι, ο ιός πάνω στη γη, οι χειρότεροι εχθροί του εαυτού μας. Είναι όμως επιλογή μας να πολεμούμε ακόμη, η επιλογή του Νίο σε ένα μάταιο άνισο αγώνα;

Ναι, είναι επιλογή μας, αλλά και η προφήτις έχει κάνει ένα ευφυή  αντιπερισπασμό.. Έχει μπει μέσα στον Σμιθ και  αυτό  το άθλιο  απάνθρωπο σύστημα καταρρέει εκ τω έσω. Σπάει και συντρίβεται και είναι ο ήχος κρότος μιας πραγματικότητος που καταρρέει στην  έρημο του αυθεντικού και στην επιστροφή των πολεμιστών του εφικτού. Αυτός ο πόλεμος θα λήξει  και ο Σμιθ θα καταστραφεί.Η καινούργια συνθήκη έχει υπογραφεί και η ανθρωπότητα έχει πια  ενηλικιωθεί. Ο  Ζευς, άρχων νους του ανθρώπου με την Μήτιδα να  ενωθεί για να αποκτήσει μια κόρη πάνοπλη  και σοφή. Οι καλές ταινίες περικλείουν πάντοτε διαχρονικά μεγάλα μηνύματα, όπως και οι αρχέγονοι μύθοι.

Τι σημαίνει πολεμιστής.; Και η ειρήνη; Ο κόσμος έχει κουραστεί από πολέμους.

Η έννοια του πολεμιστή είναι πολύ υψηλή έννοια και είναι η εμπειρία των εμπειριών να ζήσεις και να περπατήσεις σε αυτή την μικρούλα γαλαζοπράσινη γη ως πολεμιστής . Ειρήνη δεν  μπορεί να  είναι ούτε δειλία, ούτε υποταγή ούτε να αφορά την ειρήνη των αγορών  και των πολυεθνικών.Ο καθένας πρέπει να αναλάβει τη ευθύνη της ύπαρξης του, να ενηλικιωθεί και να αγωνισθεί   για μια καλύτερη ποιότητα ζωής σε αρμονία με το περιβάλλον και τη φύση.Είναι διαφορετικό να ζεις από το να φυτοζωείς ή λίγα ψίχουλα αγάπης να εκλιπαρείς. Είναι θέση και στάση φιλοσοφίας και ζωής.Η τέχνη της ειρήνης είναι μια  γνώση πολέμου.

Το κεντρικό σημείο της φιλοσοφίας σου εστιάζεται στα Ομηρικά Έπη. Γιατί αυτή η  προτίμηση επιλογή;

‘Εχω σπουδάσει θετικές επιστήμες στο ΑΠΘ. Δεν είμαι ούτε ιστορικός, ούτε αρχαιολόγος, ούτε φιλόλογος και όταν χρειάζεται συμβουλεύομαι εκλεκτούς συναδέλφους, ζητώ την γνώμη τους και επικαλούμαι τα φώτα τους.Τον Όμηρο τον ανακάλυψα αποφοιτώντας από  το πανεπιστήμιο , όταν πια ανακάλυψα την μελέτη για την χαρά της γνώσης και της αυτοπαδείας μετά από μεγάλη περιπλάνηση  στα δωμάτια του Λαβύρινθου της.Με βοήθησε να συνδέσω τα  διαφορετικά γνωστικά πεδία και να  τα κατανοήσω.Η προσέγγιση μου είναι ερμηνευτική και οπωσδήποτε υποκειμενική. Αγωνίζομαι για το μεγαλύτερο ποσοστό αντικειμενικότητος, ως υποκείμενο αυτού του κόσμου,  αποφεύγοντας το χλιαρό, το  άχρωμο, το άγευστο και το άνοστο. Για αυτό και το ύφος και  το στυλ  έκφρασης και  γραφής μου έχει μια υπερβολή υπερρεαλιστική και μερικοί ανοήτως το εκλαμβάνουν ως κυριολεξία.

Είναι μια  αλληγορία ερμηνεία απλή. Ο Όμηρος με βοήθησε στο να κατανοήσω τον εαυτό μου, τον κόσμο γύρω μου και το ταξίδι μου στη ζωή και νιώθω ευγνώμων γι αυτό.

Ποιο πρόσωπο από τα Ομηρικά Έπη  σου αρέσει περισσότερο; Η κλασσική ερώτηση.

Όλα τα πρόσωπα των Ομηρικών Επών και οι χαρακτήρες τους έχουν το ενδιαφέρον τους. Είναι καταστάσεις αρχέτυπα, πρόσωπα ζωής, όμως μου αρέσει η Πηνελόπη. Είναι ένας χαρακτήρας ακεραιότητος δύναμης θάρρους  αισθητικής, σοφίας στρατηγικής αντοχής. Είναι η αφοσίωση η αγάπη η  υπομονή,  το κουράγιο. Μεγαλώνει ένα παιδί  μόνη της κυβερνά ένα χαοτικό νησί βασίλειο, πλέκει υφαίνει με τα χέρια της, εφευρίσκει τρόπους να κερδίσει χρόνο, αντέχει την ερημιά την απελπισία  την μοναξιά.  Βάζει σε δοκιμασία όχι μόνο του μνηστήρες αλλά και τον Οδυσσέα. Μου αρέσει η Πηνελόπη γιατί είναι ΦΑΡΟΣ για όλα τα πρόσωπα της Οδύσσειας.  Είναι φάρος και έμπνευση  για όποιον και ό,τι αγαπά.

Ο Όμηρος είναι  μεγάλος διαχρονικός ποιητής και το Ομηρικό ζήτημα που ανοίγεται κάθε φορά με θέμα τον Όμηρο τεράστιο με τους  Ομηριστές και τους εκάστοτε  συγγραφείς . Έχεις γράψει κάποια βιβλία   στον απόηχο της ενασχολήσεως σου;Στη διάρκεια του 20ού αιώνα τα πράγματα δεν  έχουν αλλάξεις  Η μελέτη του συγγραφέα σταμάτησε να προσελκύει το ενδιαφέρον. Συνεπώς, σε ό,τι αφορά τη μελέτη της λογοτεχνίας, ο συγγραφέας έχει απολέσει από καιρό τα πρωτεία του, σε σημείο ώστε πολλοί σήμερα  να ομιλούν ορθώς  για το «θάνατο του συγγραφέα»;

Είμαι ομηρίστρια  επειδή ασχολούμαι με αυτό το θέμα των Ομηρικών Επών, αλλά δεν αισθάνομαι συγγραφέας με την κλασσική έννοια του  όρου επειδή ποτέ δεν μου άρεσε να  γράφω. Μου αρέσει να διαβάζω, να σκέπτομαι, να ακούω περισσότερο από το να μιλώ,  να μαθαίνω, να αφουγκράζομαι, να φτιάχνω πράγματα με τα  χέρια μου, να λύνω προβλήματα, εξισώσεις,  αλλά να γράφω εκθέσεις ιδεών  είναι για μένα μια άσκηση  αυτοβελτίωσης και αλληλεπίδρασης  εκπαιδευτικού περιεχομένου.

Αν δεν υπήρχε το διαδίκτυο δεν θα το έκανα. Ποτέ δεν θα είχα την υπομονή να τελειώσω και να διορθώσω ένα βιβλίο και επειδή υπακούω στην έμπνευση της στιγμής δεν μπορώ να γράψω κατά παραγγελία. Όταν μπορώ,  όταν θέλω.και όταν κάτι μου αρέσει πραγματικά και πηγάζει από μέσα μου.

Αισθάνομαι περισσότερο  μπλόγγερ και χαίρομαι που ζω στην εποχή των μπλόγγερ στη σύγχρονη μορφή τηλεπικοινωνίας. Η παλιά  μορφή  της  τηλεόρασης και του παθητικού ακροατή, παρ ΄όλο που γέννησε  πολλούς ΤΗΛΕΓΟΝΟΥΣ, έχει πεθάνει. Το διαδίκτυο σήμερα είναι η σύγχρονη ΑΓΟΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ και αν χρησιμοποιηθεί σωστά από τα παιδιά του Οδυσσέα, σαν καθαρός νους, είναι  ο σύγχρονος ΝΕΟΣ ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ. Ως  μπλόγγερ είσαι πλέον   μέρος της αλληλεπίδρασης . Ο κίνδυνος  που ελλοχεύει   βρίσκεται στην άσκοπη περιπλάνηση , στη υπερπληροφόρηση και στην έλλειψη κριτικής σκέψης, φιλτραρίσματος και  διάκρισης.Και φυσικά το διαδίκτυο είναι  μια μορφή παγκοσμιοποίησης που  όλοι παίρνουμε μέρος. Άλλωστε ένα από τα πράγματα που με απασχόλησαν σε σχέση με τον Όμηρο, τον ακριβολόγο των ονομάτων ήταν το  όνομα του γιου του Οδυσσέα. Δεν τον ονόμασε ΑΓΧΕΜΑΧΟ, ενώ κοντά στον Οδυσσέα πολεμούσε.

Το ΤΙΜΕ στο εξώφυλλο του  τοποθετεί τον ανώνυμο μπλόγγερ το πρόσωπο της χρονιάς  το 2004. Πως και πότε  ξεκίνησες ως μπλόγγερ;

Ξεκίνησα το 2008, με το πρώτο ιστολόγιο: ΟΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΛΑΪΟΝ.Ήταν μια  παρουσίαση των Ομηρικών με ένα ιδιαίτερο και πρωτότυπο τρόπο,  σύνδεση των κυριότερων γνωστικών θεμάτων και ταυτόχρονα μία ζωντανή παράσταση με αυθόρμητα σχόλια και συμμετοχές για το κοινό.Η ιδέα κυοφορούσε μέσα στο μυαλό μου μετά  από την συνάντηση και την συζήτηση με τον  Λίο Λεών, τον δον Λεόν αλληγορικά, μία ιδιαίτερη ομηρική προσωπικότητα, ένα απόγευμα , ένα μενεξεδένιο δειλινό στην νέα παραλία της Θεσσαλονίκης. Είχα αρχίσει να μελετώ τον Όμηρο επισταμένως,ο μικρός  τότε γιος μου έπαιζε αμέριμνος δίπλα μου, όταν πλησιάζοντας ένα φτωχός επαίτης ακαθορίστου ηλικίας  με φωτεινό βλέμμα, έβγαλε το καπέλο του απαγγέλοντας  αποσπάσματα από τα Ομηρικά Έπη. Τα γνώριζε πολύ καλά και αυτό με άφησε κατάπληκτη, αλλά χάθηκε ξαφνικά πριν προλάβω  να του  μιλήσω. .Προσπάθησα να τον ξαναβρώ αλλά στάθηκε δύσκολο. Τον ξανασυνάντησα  μετά πολύ καιρό και συζητήσαμε για πολλά.

Γιατί δεν  βάζεις μια αγγελία; Μπορεί κάποιος να απαντήσει.

Ήταν τα λόγια του, στην ευχή μου, μακάρι να ήταν  Οδυσσέας εδώ.

Και  έτσι έβαλα την αγγελία

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Αυτό είναι  σουρεαλισμός ή ρεαλισμός; Αλήθεια ή ψέμματα΄;

Αυτό είναι μαγικός ρεαλισμός . Ο πολεμιστής δεν λέει ποτέ ψέμματα, αλλά και ποτέ όλη την αλήθεια. Είναι σαν τους Ινδιάνους που δεν λένε, δεν μιλούν   οριστικά  για   τα πράγματα θεωρώντας το  παραμόρφωση της αλήθειας. Δίνουν αυτά τα υπέροχα ονόματα, αντιπροσωπευτικά της ιδιότητος του προσώπου, ο Γκρίζος Αετός,το Λευκό Φτερό οι 10 Αρκούδες.Τα υπόλοιπα τα αφήνουν  στη διαίσθηση. Ο καθένας τα ερμηνεύει με τον τρόπο του. Είναι αλήθειες παρά μόνο με την μορφή προτάσεων και μόνο αν υπάρχουν,  αναδύονται από μέσα σου.

Ίσως  μέσα από  το χάος  μπορεί να  γεννηθεί  ένα αστέρι και ο Ησίοδος  μέσα από την  θεωρία του για το Χάος  γεννά  την Θεογονία στην ερμηνεία του Κόσμου με τον χορό των Μουσών. Κάπου μακριά μια  πεταλούδα χτυπά τα πολύχρωμα  φτερά της . Μπορεί ένας απλός άνθρωπος να  ταράξει τα λιμνάζοντα νερά της κατεστημένης σκέψης με μέσα πενιχρά,  ελκυστής του  ανεμοστρόβίλου αλλαγής;

Μπορεί. Αρκεί να είναι σε δρόμο, ένα μονοπάτι που να έχει καρδιά.

Ρωτήσαμε την Αστραία για όλα τα ψέμματα και τις αλήθειες που μας έχει πει.

Μας  απάντησε με την τιμή του πολεμιστή:

ΓΙΝΕ Η ΑΛΛΑΓΗ

ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ  ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

και μετά  αυτή θα σαρώσει το σύμπαν  και μέσα από ένα κοσμογονικό χάος θαρθεί και θα γεννηθεί.

Λέανδρος Λαμπρινός για την Ομηρική Πολιτεία

Ως πολεμιστές μπαίνουμε στην μάχη και τα δίνουμε όλα. Η μόνη αποτυχία στην ζωή  είναι να μη πολεμήσεις. Το άψογο πνεύμα του πολεμιστή  ξυπνά,  αναδύεται από την κατάθεση αυτή με μια νέα δύναμη και ισχύ.

Ι Φεβρουαρίου 2016

Το Ομηρικό Τόξο


ΤΟ  ΤΟΞΟ

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη όλους τους χαρακτήρες να εύχεσαι να συναντήσεις για να ολοκληρώσεις μια περιγραφή κατάθεση  καταγραφή σε προσωπική συλλογική και ιστορική συνδετική διαδρομή. ΕΛΖΙΝ

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής των Ομηρικών Επών είναι ο ΛΟΓΟΣ. Δυναμικός μαχητικός λογικός εύστροφος συναισθηματικός καθαρός τακτοποιημένος βαθύς μυστικός ρομαντικός πολεμικός ηγετικός  διακριτικά ενωτικός . Κυρίως ΕΝΟΠΛΟΣ με οπλισμό τονισμό αρμονία και ρυθμό μουσικό. Πανταχού παρών και τα πάντα  ερμηνευτικά εξηγών  μαχόμενος από κοντά Αγχέμαχος και από μακριά Τηλέμαχος . Τα πάντα να συμβαίνουν  να λαμβάνουν χώρα  και χώρο εξ΄ αιτίας του  στον αέναο χορό των  λέξεων του κοσμικού ήχου της συμπαντικής δημιουργίας.

Τι κάνει ο Οδυσσέας όταν φθάνει στην Ιθάκη;

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του  δεν είναι  παρά να πάρει πίσω  τον κόσμο που του έκλεψαν και ό,τι του ανήκει και ξεκινά από τις ΛΕΞΕΙΣ του, την έννοια και την σημασία τους. Λέξεις όπως  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΠΑΤΡΙΔΑ ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΤΙΜΗ. Γιατί πρώτα σου κλέβουν τις λέξεις και μετά τα ΟΝΕΙΡΑ και  την ΖΩΗ.

Νοτόθεν ενός γυρισμού

Πρόλογος

Τα Ομηρικά Έπη είναι η κατάθεση ενός ανθρώπου της γνώσης,  στον Αετό που  βρίσκεται παρά τους πόδας  του Διός του καθαρού της ολύμπιας κεφαλής,  του ανθρώπου του ΝΟΗΜΟΝΟΣ homo sapiens Νου, του Ομήρου ποιητή.

Με σκοπό συνδέοντας αρμονικά τα συλλογικά και προσωπικά και ιστορικά  αξιοσημείωτα γεγονότα της εποχής του να απελευθερώσει  τον ανθρώπινο νου μυαλό και να απελευθερωθεί και ο ίδιος σε πορεία γνώσης και αυτογνωσίας. Σμιλεύοντας τον εαυτό του και μια άμορφη μάζα ποδηγετούμενη με 12 τσεκούρια, 12 ενεργειακά κέντρα σε μορφή ύλης ΌΜΟΡΦΗ ενδελεχή.Με ένα  εκρηκτικό ηφαιστειακό σφυρί την ευφυία να κάνει σοφία, σοφή  να εξέλθει από ένα κεφάλι πολύ βαρύ.

Ως άνθρωπος  της γνώσης, ο Όμηρος  υιοθέτησε  προφορική διδασκαλία , τότε που οι ΛΕΞΕΙΣ διατηρούσαν ακέραιη την δύναμη τους και ο ΛΟΓΟΣ δημιουργούσε. Γράφησαν αργότερα,  όταν  οι Λέξεις άρχισαν να κλέπτονται και να αλλοιώνεται το νόημα και η σημασία τους. Και ο Λόγος  σε  μαλαματένια  λόγια να αποδεικνύεται μεγάλος δυνάστης  καταχραστής και κλέφτης,   ΤΡΩΑΣ και  ΑΝΤΙΝΟΟΣ έχοντας πάντα μια ΑΝΤΙΘΕΣΗ και σπανίως  ορθή θέση του ΝΟΥ.

Θέμα

Τα τρία επίπεδα της Γνώσης, το Γνωστό, το Άγνωστο και αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή καθιστούν το πεδίο της δυσπρόσιτο για όποιον θελήσει να την εξερευνήσει και οι εχθροί της γνώσης είναι 4 και  μεγάλοι πολύ. Ο φόβος, η διαύγεια η δύναμη και τα γηρατειά.

Ο φόβος θα εμποδίσει κάποιον να εισέλθει στον Λαβύρινθο  της Γνώσης του Γνωστού και θα μείνει απ΄ έξω  τα σπουδάγματα και τα γράμματα , τα μαθηματικά την επιστήμη την φιλοσοφία την λογοτεχνία  με απόγνωση να κοιτά. Αυτοί που θα εισέλθουν δύσκολα θα εξέλθουν αν τους διαδρόμους και τα θέματα με ένα ΜΙΤΟ δεν συνδέσουν και ο Μινώταυρος θα  καραδοκεί να τους αφανίσει στην στιγμή.

Ο Οδυσσέας, οδυσσάμενος νους του ανθρώπου,  παίρνοντας την Τροία και εξερχόμενος από τον Λαβύρινθο  αρχίζει μια  επιστροφή με φίλους και συντρόφους αρκετούς σε 12 νησιά, της συνείδησης που προσπαθεί να βρει και να κατανοήσει.  12 ΣΤΑΘΜΟΥΣ  στεριάς  στερεούς που αναδύονται από τα ποσειδώνεια νερά του ασυνείδητου συλλογικού της κάθε εποχής.

Σε κάθε σταθμό χάνει συντρόφους και φίλους μαζί με τα λάθη του  και τα ελαττώματα τους σε μια  δύσκολη πορεία  γνώσης και αυτογνωσίας. Στο τέλος θα απομείνει μόνος και με μια αυτοσχεδία από την Καλυψώ θα φθάσει στην Σχερία  των ΑΛΚΙΝΟΩΝ ανθρώπων τον προτελευταίο σταθμό.

Καθ΄ όλη την διάρκεια  της επιστροφής έχει ανελέητο διώκτη τον Ποσειδώνα κυρίαρχο των υδάτων, το θυμικό, και ένα συναίσθημα θολό. Στο τέλος εισερχόμενος  σε ένα παλάτι με τα ΝΙΠΤΡΑ το φιλτράρει  σε ομηρική διήθηση σε διαυγές και καθαρό.

Ο ΕΡΜΗΣ, η ερμηνεία τον βοηθούν και η ΑΘΗΝΑ, η έμφυτος σοφία τον καθοδηγούν. Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ  ξετυλίγοντας μια ανέμη ενός  ΠΗΝΙΟΥ ,  λειτουργεί σαν φάρος για να μη,  στα κύματα ενός αγρίου θυμικού, χαθεί. Φθάνει στην Ιθάκη έχοντας νικήσει τον φόβο, την διαύγεια την δύναμη αλλά όχι  τα γηρατειά. Έχει συνδέσει όμως το Γνωστό και το Άγνωστο  σε 12 γέφυρες με οριζόντια και κάθετη ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ  σε αξιοσημείωτους σταθμούς γεγονότα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ. Μεταμφιεσμένος σε ανώνυμος  ζητιάνος  παρατηρεί  όλους τους  μικρούς και μεγάλους   τυράννους της κάθε ανούσιας εξουσίας,  παλαιούς «φίλους και συντρόφους του», θρονιασμένους  στην πατρίδα του στην χώρα του στο παλάτι του στο σπίτι του, να τρώνε και να πίνουμε και να τον χλευάζουν  να τον λοιδορούν  υπερφίαλα και αλαζονικά.

Ο  Όμηρος, όπως ο κάθε αυθεντικός αληθινός  άνθρωπος της γνώσης  δεν μπορεί να γίνει μαστροπός της και ίσως για αυτό τον λόγο παραμένει αξιοπρεπής αλλά όχι πλούσιος σε ευρώ  και χρήματα πολλά. Όπως  όμως ο κάθε άνθρωπος της γνώσης θαρθεί σε σύγκρουση  όχι μόνο με όλο το θρησκευτικό και πολιτικό  σύστημα της κάθε εποχής,   τον ΑΝΤΙΝΟΟ και τον ΕΥΡΥΜΑΧΟ αλλά και με την παγιωμένη διαμόρφωση της κοινωνικής  σκουριασμένης αντίληψης   τους υπόλοιπους  ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ και ΔΟΥΛΟΥΣ που τους υπηρετούν.

Στο τέλος όμως, ο  Όμηρος Οδυσσέας τεντώνοντας το καμπύλο  ΤΟΞΟ και περνώντας το  ΕΥΘΥ ΒΕΛΟΣ σε μια  σε άλλη οκτάβα θα ανεβεί και ως ΗΡΑΚΛΗΣ την ΗΒΗ  νικώντας τα γηρατειά, τον 4ον εχθρό της γνώσης  θα νυμφευτεί.

Επίλογος

Η ακροτελεύτια διάταξη  της ω ραψωδίας της Οδύσσειας  είναι η  υπογραφή της ειρήνης  με επέμβαση παρέμβαση της Αθηνάς, της σοφίας ενός καθαρού Ζήνοος ΝΟΥ, η οποία είναι παρούσα μαζί με τον Ερμή, την Ερμηνεία, καθ΄όλη την διάρκεια  της οδυσσειακής επιστροφής  στο κτήμα ομηρικό απόκτημα του Λαέρτη. Τρεις ηλικίες και γενεές συναντιούνται   για να πολεμήσουν μαζί και είναι η πιο συγκινητική στην Οδύσσεια στιγμή. Πατέρας παππούς και εγγονός και είναι η στιγμή που ενώνεται και ξεσηκώνεται ο ΛΑΟΣ γιατί ΛΑΕΡΤΗΣ είναι αυτός που τον εγείρει. Συνέχεια

6. Ομηρική Νουμηνία


NOYMHNIA
Η Τέχνη του Πολέμου και της Ειρήνης  σε Ομηρική  Μυθιστορηματική  Διαδρομή

Αυτός που ξέρει να πολεμά μπορεί και την ειρήνη να φυλά και να προστατεύει ό,τι βαθιά αγαπά. Αυτό που αγαπούσε ο Όμηρος το  έκρυψε μαζί με το ΤΟΞΟ του  στα Ομηρικά του Έπη και είναι η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ , Η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ και η Ανθρωπιά. Έχει σκοτώσει τους ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ από την ΕΠΟΧΗ που τους κάλεσε τους περιέγραψε με τα ΟΝΟΜΑΤΑ τους. Είναι ΝΕΚΡΟΙ  και ο Ερμής με την ερμηνεία την ομηρική, τους συνοδεύει στον Άδη. Τα Ομηρικά Έπη είναι το Δώρο του στην Ελεύθερη Όρθια  Μαχόμενη  Ανθρωπότητα.  Είναι το Δώρο του Πνεύματος.  Η  ΕΙΡΗΝΗ  υπογράφεται με του Διός την Ωδή, η Αθηνά συνηγορεί και η Άρτεμις μιλά σαν ελάφι με ανθρώπινη φωνή.  Κάποιος  τολμηρός  ΟΝΕΙΡΕΥΤΗΣ   Ταξιδευτή φθάνει  στην ΠΗΓΗ και το φέρει πίσω με την Ομηρική Υπογραφή. Κάτω από τον Αστερισμό του Απόλλωνος δεν επιτρέπεται καμία ασυνείδητη  ψυχή ασκόπως χωρίς στόχο δρόμο και προορισμό  να κυκλοφορεί.

Ολοκληρώνοντας την ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΊΩΣΗ  του Ελληνισμού

της ιστορίας του της περιπέτειας του.

Ποιο είναι το Δίκαιο που βρίσκεται με ποιον και γιατί;
Ποιο είναι το Δίκαιο;
Έχουν όλοι δίκιο όλοι έχουν άδικο
Κάποιος έχει περισσότερο…

Οι τρεις κόρες της Θέμιδος , οι Μοίρες, το πεπρωμένο, όπως το όρισε ο Όμηρος της φυλής ή ενός χαρακτήρα,την κατάλληλη Ώρα και Ώρες μαζί με την Δίκη, την Ετυμηγορία του Οδυσσέα κυλούν στις τρεις αυτές γραμμές κατεύθυνσης στο αυλάκι της Νέμεσης εδώ και πολύ καιρό σε ένα Αιώνιο Τώρα Παρελθόντος Παρόντος και Μέλλοντος.

Ο Οδυσσέας αναρωτιέται για το δίκαιο.
Αν είναι μαζί του και αν έχει το δικαίωμα να σκοτώσει τους μνηστήρες.
Ρωτά την Αθηνά γι αυτό την νύχτα που κοιμάται στο παλάτι κάτω από μια προβιά και παίρνει την απάντηση του Δία.Με τον κεραυνό του.
Είναι οι μόνοι που σκοτώνει σε όλη την πορεία του.
Ο Ευρύμαχος επίσης τον ρωτά
Τι κάναμε ;
Λίγα γουρούνια φάγαμε και αρκετά πρόβατα, την γυναίκα σου την σεβαστήκαμε, θέλαμε να την παντρευτούμε, μόνο το παλάτι ρημάξαμε και κάποιους ναούς γκρεμίσαμε και …συνειδήσεις.Να σε αποζημιώσουμε για τις ζημιές.Γιατί μας σκοτώνεις;
Η αιτιολόγηση και η απόφαση της Δίκης βρίσκεται στην απάντηση.
Ποιοι είναι οι μνηστήρες;
Σίγουρα βλέπουμε ότι είναι πολλοί.
ΟΙ μνηστήρες πολυάριθμοι είναι κατά αρχάς εσωτερική υπόθεση.
Είναι τα ελαττώματα του ανθρώπου. Οι ελλείψεις και οι υπερβολές του, τα θανάσιμα αμαρτήματα και είναι παραπάνω από 7.
Οκνηρία, αλαζονεία εγωκεντρισμός, φιλοτομαρισμός, φιλαυτία, απληστία, φθόνος ανταγωνισμός αντί άμιλλα, μικροψυχία, λαιμαργία λαγνεία, φλυαρία κατάχρηση εξουσίας,  επίδειξη ,ζήλια δειλία, αυτοοίκτος. Είναι όλα αυτά που ο Οδυσσέας σκοτώνει στην πορεία του και οι σύντροφοι του αφανίζονται σκοτώνονται και αυτοί εξ αιτίας της Νέμεσης που προκαλούν.
Είναι οι «σύντροφοι» του για ένα διάστημα μέχρι να μείνει μόνος με τον Εαυτό του.
Είναι η έλλειψη μέτρου, συνείδησης, αυτογνωσίας και τα όρια που δεν υπερασπίζονται και δεν διευρύνουν όταν χρειάζονται καταφεύγοντας στην υπερβολή και χάνοντας το πλοίο της αυτογνωσίας.
Μένοντας και ξεμένοντας σε κάποιο σταθμό.
Είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη αψογοσύνης που τους εμποδίζει να συνδεθούν με τον Σκοπό και εξαφανίζονται βουλιάζοντας στα μανιασμένα κύματα του Ποσειδώνα της ομίχλης της αυταπάτης και της ψευδαίσθησης.

Όλοι αυτοί οι πρώην σύντροφοι και, οι πρώτοι μνηστήρες της Ελένης,
του Οδυσσέα νικημένοι από τον μικρό τύραννο καταλήγουν είτε παρά τω πλευρώ του και σε καμιά καρέκλα δίπλα του με μεγάλη μερίδα εξουσίας προνομίων και απολαβών, αυλοκόλακες δοξολογώντας, θεολογώντας και νεκρολογώντας. Είτε πηγαινοέρχονται χαμερπώς σαν δούλοι του και τον υπηρετούν για κανένα κοκαλάκι από το τραπέζι.
Ποια είναι η κατηγορία;
Για ποιο πράγμα είναι τόσο πολύ ένοχοι;
Τι έχουν διαπράξει οι μνηστήρες, οι δούλες και οι δούλοι ώστε ο Όμηρος να μη δείξει κανένα έλεος απέναντί τους.
Ποιοι είναι το έγκλημα τους;
Γιατί δεν τους συν-χωρεί;
Γιατί δεν υπάρχει Χώρος για αυτούς σε αυτό το Παλάτι της Γης πια.
Ούτε για αυτούς τους ανθρώπους ούτε για αυτούς τους θεούς
τους.Γιατί έχουν φάει και έχουν πιει τα πάντα.
Έχουν εξαντλήσει τα πάντα. Έχουν καταβροχθίσει τα πάντα.
Έχουν λεηλατήσει τα πάντα.Είναι ένοχοι πρώτα ως αναφορά τον εαυτό τους.
Έζησαν ξόδεψαν χαράμισαν μια ζωή μένοντας μακριά από τον Ιερό Εαυτό τους. Χωρίς γνώση,χωρίς στόχο προορισμό,συνείδηση, ομορφιά και κατέληξαν στην λήθη. Αμνήμονες μνήμες στείρες και νεκρές άδεια σαρκία.
Έζησαν χωρίς αλήθεια χωρίς μέτρο χωρίς αυτογνωσία,χωρίς συνείδηση, χωρίς το μηδέν άγαν, άναδρα, άτιμα.
Και όχι μόνο έζησαν έτσι αλλά δημιούργησαν και ένα απαράδεκτο
σύστημα εξουσίας και διαχείρισης των αγαθών ιεραρχίες, ιερατεία αφεντάδων και δούλων πίνοντας τρώγοντας και καταστρέφοντας τα πάντα σε υλικό πνευματικό φυσικά συναισθηματικό νοητικό επίπεδο.
Για αυτό είναι ασυγχώρητοι και δεν έχουν καμιά δικαιολογία.
Πρόδωσαν και προδίδουν πάντα πατρίδες, ανθρώπους, φίλους, θεούς και το κυριότερο προδίνουν τον εαυτό τους τον Άνθρωπο αφού προδίδουν την υπόσταση του και τον εμποδίζουν να ολοκληρωθεί να συναντήσει την γυναίκα του την ψυχή του, το παιδί του την καρδιά του και ρημάζουν τον νου του κάθε φορά στην λήθη και την λησμονιά.Τον πνίγουν σε μανιασμένα κύματα.

Πως τους σκοτώνει ο Όμηρος;
Η σκηνή είναι πολύ έντονη ανεξίτηλη εγγεγραμμένη στο υποσυνείδητο των ανθρώπων με ανεξίτηλα γράμματα και ονόματα Αιώνια.
Ο Όμηρος δεν είναι βάρβαρος και είναι κάτι παραπάνω από ευφυής για να μπορεί να αποφύγει την βία όταν μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο και την μάχη διαφορετικά.Είναι σοφός ! Έγινε σοφός κουβεντιάζοντας ώρες με την Αθηνά και εκεί βρίσκεται η πνευματική του υπεροχή και ανωτερότητα. Είναι πολύ απλό.

Τους σκοτώνει, τους έχει ήδη σκοτώσει με το να τους υποδείξει, να τους ακτινογραφήσει, να τους σκιαγραφήσει,τον χαρακτήρα τους, την συμπεριφορά, τις ασχολίες τους, τα λόγια τους.
Τους σκοτώνει ένα, ένα ονομαστικά καλώντας τους με το όνομα τους και τους σημαδεύει,ξεκινώντας από τους αρχηγούς τον κοιλαρά τον Αντίνοο και τον παραθυράκια Ευρύμαχο.
Τους “σκοτώνει” με το ευθύβολο του Τόξο την Οδύσσεια του και το μαγικό του Βέλος στοχεύοντας ακριβώς την ρίζα του προβλήματος,τον χοντρό λαιμό του και το πρησμένο του συκώτι ενός παρασιτικού ιού. Συνέχεια

5. Θέση Τόξου Φ


Nicolas-André Monsiau 1791

Ομηρικά Ονόματα

Ποιος ήταν ο  Όμηρος; Τι ήταν; Ένας  ή πολλοί; Έγραψε ή μίλησε;

Ίσως να μη το μάθουμε ποτέ, ίσως και να μην έχει και σημασία  για εκείνον  που καταλαβαίνει. Σημασία έχει το έργο του. Τα ΟΜΗΡΙΚΑ ΈΠΗ. Το Δώρο του Πνεύματος στην όρθια  ελεύθερη ανθρωπότητα.

 Ο άνθρωπος είναι    ένας,  σαν μία  ενότητα όταν γνωρίσει τον εαυτόν του συνειδητά, αλλά   τα στρώματα    του υποσυνείδητου πολλά, τουλάχιστον τα 8/9 ενός βυθισμένου  παγόβουνου που κινείται πλέει στης κοσμικής αντίληψης τα νερά. Προφανώς μίλησε την Εποχή που οι ΛΕΞΕΙΣ είχαν  όλη την αξία τους και ολόκληρη την δύναμη τους  γιατί ήταν ένας Άνθρωπος της Γνώσης. Την Εποχή που Δημιουργούσαν τον κόσμο μαζί με τον Λόγο. Την Εποχή εκείνη ο Ήχος των Λέξεων έγραφε την Ιστορία του Κόσμου σκιαγραφώντας τον χαρακτήρα  και τα δώματα του ανακτόρου του ανθρώπινου Νου, μυαλού και της Ψυχής. Στον επόμενο τόνο θάρχιζε ο Χορός  του ομηρικού  ζεύγους της ύλης και τηs ενέργειας στην έννοια και λογικής τους, στο αρσενικό και  το θηλυκό, το – και το +, στην νύκτα και την ημέρα, στην  Άρτεμη Σελήνη και τον Ήλιο Απόλλωνα. Στην ροή στου Ηριδανού στο ποτάμι του  ρεύματος του ηλεκτρονικού. Όταν οι ΛΕΞΕΙΣ είναι ζωντανές  είναι και αποτελεσματικές και είναι τα  όπλα ενός  σαϊτευτή και μιλούν πιο δυνατά και από τις σφαίρες γιατί  είναι ΤΟΞΑ και ΒΕΛΗ και έχουν σμιλευτεί  με φωτιά νερό αέρα γη στη αιθερική πεμπτουσία του πολεμιστή.

Ποιος είναι ο Πρωταγωνιστής των Ομηρικών Επών;

Ο Οδυσσέας!
Ο πολυμήχανος νους των Ελλήνων!
Η πολύπλευρη σκέψη τους, ορθή και πλάγια κάθετη και οριζόντια!

Ο Όμηρος τον φωτίζει οριζόντια και πλάγια στην Ιλιάδα και τον ανυψώνει κάθετα και ορθά στην Οδύσσεια που του αφιερώνει.Ο πολύπλοκος χαρακτήρας του Οδυσσέα, η ιδιαίτερη προσωπικότητα του και το εκρηκτικό ταμπεραμέντο του εκφράζουν απόλυτα τον Ελληνικό νου και το Ελληνικό Πνεύμα πρωτογενώς και πρωταρχικώς και μόνο έτσι και από αυτό μπορεί να κατανοηθεί. Ο Οδυσσέας είναι πρακτικός τύπος, της άμεσης εφαρμογής, της εμπειρίας, λατρεύει τις αυτοσχεδιαστικές « πατέντες» παραμένοντας ένα άπιαστος μποέμ  ελεύθερος κυνηγός. Δεν διακατέχεται από ηρωικά σύνδρομα και ηγεμονικές θέσεις και ουδεμία σχέση έχει με την λογική του “αμνού και του προβάτου”.
Στον πόλεμο της Τροίας έπρεπε να «τον πείσουν» να μεταβεί.
Έφερε τις αντιρρήσεις του, ενώ ήταν ο ίδιος που είχε δεσμεύσει του Αχαιούς με τον όρκο στο γάμο της ωραίας Ελένης. Ο Αγαμέμνων και ο Αχιλλέας πρωταγωνιστούσαν στην Ιλιάδα και αυτός σκεφτόταν.Και στο τέλος αυτός…. «έκανε την δουλειά» γιατί σκέφτηκε το πώς και τι μπορεί να γίνει.
Μαζί του σίγουρα δεν μπορείς να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο γιατί δεν ξέρεις τι σκαρφίζεται, τι σκαρώνει, τι μηχανεύεται.Έχει όμως ένα κώδικα τιμής και ηθικής μέσα στον οποίο αυτό,και αυτοί που αγαπά μπορούν να αισθάνονται απόλυτα ασφαλείς γιατί θα κάνει τα πάντα για αυτούς με αφοσίωση και συνέπεια.
Ο Οδυσσέας όταν φθάνει στην Ιθάκη δεν απευθύνεται στον λαό της Ιθάκης που είναι αδιάφορος για το τι συμβαίνει στο νησί.Οι μαύρες τρύπες στο σώματα του λαού, η ενεργειακή αφαίμαξη και η χειραγώγηση από τους μνηστήρες δεν του επιτρέπει να κατανοήσουν, τόσο τον ίδιο,όσο και την δεινή θέση στην οποία βρίσκονται. Παραμένει απρόσιτος και απόμακρος για αυτόν.Όταν φθάνει στη Ιθάκη ο Οδυσσέας κατευθύνεται στο καλύβι του Εύμαιου. Δεν πηγαίνει αμέσως στο παλάτι γιατί θέλει να ανιχνεύσει την κατάσταση και να δει πως έχουν τα πράγματα. Δεν προσπαθεί να μιλήσει στον λαό. Είναι μάταιο. Ο λαός της Ιθάκης είναι αδιάφορος, αποχαυνωμένος, κουρασμένος, εξαντλημένος από τις εργασιακές και οικονομικές συνθήκες που φυτοζωεί. Η παιδεία του συστήματος έχει σακατέψει το μυαλό του και δεν μπορεί να σκεφτεί. Δεν μπορεί να καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος των μνηστήρων που έχουν στρογκυλοκαθήσει στο τραπέζι και τρώνε και πίνουν σε βάρος του. Τους γνωρίζει αλλά νιώθει ανήμπορος να κάνει οτιδήποτε γιατί έχει προδοθεί πολλές φορές από τους ίδιους. Στην συνέλευση που καλεί ο Τηλέμαχος παραμένει αμέτοχος και με παρέμβαση των Μνηστήρων παίρνει ένα πλοίο να μεταβεί στη Πύλο και στην Σπάρτη, με σκοπό φυσικά την εξόντωση του στο καρτέρι της  Σάμης Αστερίδος.
Ο Οδυσσέας φορά την τετράπτυχη ασπίδα, συμβουλεύει τον Αμφίνομο να αποχωρήσει και να εξετάσει τον ρόλο του αλλά αυτός παραμένει.Τον Λαβύρινθο τον εποπτεύει από ψηλά γιατί έχει της Αντίληψης τα φτερά.Έχει συναντήσει κόκκινα σκουφάκια αρκετά στην νεότητα του και έχει μάθει από αυτά. Δεν είναι πεινασμένος για τίποτα. Είναι χορτάτος.Έχει γνωρίσει μεγάλες αγάπες , μερικές πήγαν στον παράδεισο και έχει ζήσει σημαντικούς έρωτες. Στην ωριμότητα του ενδιαφέρεται μόνο για ένα ευθύ νησί και κάποιους ανθρώπους που ζουν εκεί. Μία συνάντηση τον ενδιαφέρει στα ψηλά δωμάτια του παλατιού και ένα παραμύθι.  Αυτό της ωραίας κοιμωμένης…που ξυπνά.
Στην τελευταία συνέλευση που τους κάλεσε ο Τηλέμαχος πήραν το σχεδόν μέρος των μνηστήρων άβουλοι και αμέτοχοι και συγκαταβατικοί.
Ο Οδυσσέας απευθύνεται σε ισότιμους πολεμιστές τον Τηλέμαχο, την Πηνελόπη, τον Εύμαιο, την Ευρύκλεια, τον Φιλοίτιο και με αυτούς συνεργάζεται που διαθέτουν την ενέργεια την γνώση και το  «τονάλ», την πάστα την δομή του πολεμιστή.
Ο Μενέλαος και ο Νέστορας είναι πιο κοντά να μιλήσουν στο λαό και η Αθηνά στέλνει τον Τηλέμαχο σε αυτούς να τον καθοδηγήσουν και να τον προετοιμάσουν για την συνάντηση με τον Οδυσσέα….επιστρέφοντας ταυτόχρονα και οι δυο.
Ο Οδυσσέας είναι δισέγγονος του Ερμή και ο Ερμής είναι πάντα παρών σε όλη την πορεία του. Έχει όμως και το Τόξο του Απόλλωνα, αλλά δεν θα το πάρει μαζί του. Η Πηνελόπη το φυλάει στη κάμαρη των θησαυρών περιμένοντας τον να γυρίσει.

Ας δούμε τα ονόματα των μνηστήρων τον ρόλο τους και τον χαρακτήρα τους έτσι όπως τα περιγράφει ο Πολεμιστής Ποιητής: Συνέχεια