Ο Ηθοποιός


ΉΛΙΟΣ ΤΟΞΟ ΕΛΖΙΝ ΑΠΟΛΛΩΝ

Φωτογραφία: ΤΟ ΤΟΞΟ

Συμπαντικές  Πύλες  Κοσμικής Πηγής

Ανοίγοντας την Πύλη του Ήλιου, ο Οδυσσέας στάθηκε μπροστά στο Κέντρο του  Ομηρικού Κύκλου και κοίταξε το Κοσμογονικό Χάος γύρω του.Με μια κόκκινη χλαίνη στην μασχάλη   και χωρίς  κόκκινο στεφάνι- κορδέλα στα μαλλιά, ατένισε το Σύμπαν αδυσώπητα, όπως τον είχε  κοιτάξει  και αυτό, ένα λαμπερό πρωινό που περπάτησε   όρθιος σε  χώμα στερεό.

Το πρώτο, της ανθρωπότητος.

Ένα ταξίδι ξεκίνησε ανάμεσα σε  φως και σκιές και ο Απόλλων με τον Διόνυσο να ανάβουν φωτιές και να κυνηγούν τις σκιές.

Αυτό,  της Συνείδησης.

Άκουσε την φωνή του Αρχέγονου  Όντος  στην Ηχώ του πρωτογενούς Χρόνου να τον καλεί.

-Οδυσσέα,  είμαι ο θεός σου, είμαι ο δημιουργός σου, είμαι ο αφέντης σου, μου χρωστάς  την ύπαρξη σου, είμαι ο Κρόνος,  ο Ουρανός, ο αέναος κύκλος  του σκοταδιού και του φωτός.

-Είσαι ο χρόνος, η  νύκτα ,η θάλασσα, απαντά ο Οδυσσέας, είσαι , της Αντίληψης, ο Ωκεανός.

Και είμαι η   πορεία ,η ευθεία,  το βέλος, το τόξο,  η  μάχη,  ο πόλεμος, η ειρήνη, η κατάκτηση  του διαστήματος από την Τροία στη Ιθάκη, δεν σε προσκυνώ.

-Είσαι η  αγωνία ,  η φευγαλέα  της τύχης, ευκαιρία, η δημιουργία, το στοίχημα , η εξίσωση που την λύση της,  γεωλογικούς αιώνες  τώρα ζητώ…ακούγεται, της Πηγής,  η Ηχώ, από το βάθος ενός τούνελ διαύλου, κοσμικό.

-Είμαι η  επιλογή, ο δρόμος ,η καρδιά ,η ρωγμή, η σχισμή, η πληγή, ο πόνος, η θλίψη, η προσμονή, ο Οδυσσέας με αλκίνοο ουσία, διαλαλεί .

-Είσαι η φλόγα, η φωτιά ,το σπέρμα, η ΑΘΑΝΑΣΙΑ που κατέκτησες μόνος σου και είσαι ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ πια. Σε ευχαριστώ που με  βοήθησες  μαζί σου να εξυψωθώ ,παρατηρώντας σε από ένα παράθυρο πιθανοτήτων κβαντικό.

-Ήταν υποχρέωση μου και καθήκον μου  να ανταποκριθώ στις προδιαγραφές που είχαν δοθεί για μένα και ένα χρέος τιμής για τον δημιουργό. Υποκλίνομαι εμπρός σε ένα  όρθιο ΝΟΗΜΟΝ κοινό  μόνο για ένα χειροκρότημα που με κρατά ζωντανό.

Τα χαρακτηριστικά του καλού ηθοποιού

Ο  ηθοποιός συμμετέχει πάντοτε στο μαγικό θέατρο  της ζωής και στην μεγάλη παράσταση του κόσμου στην παγκόσμια σκηνή με μέτρον αρμονία ήθος και την τιμή του πολεμιστή.

Παίρνει μέρος μέσα στην ζωή ,κλαίει γελά  δακρύζει αγωνίζεται πέφτει ξανασηκώνεται προσπαθεί και ποτέ  δεν τα παρατά.

Αποφεύγει να στύβει τον κόσμο σαν λεμόνι ,νιώθει ευγνωμοσύνη για το δώρο  της ζωής, συμβουλεύεται τον θάνατο του, από τα αριστερά, μαθαίνει μέσα από τα λάθη του και από τα λάθη των άλλων που ερευνά.

Εξετάζει το εύρος της αντίληψης καθέτως και πλαγίως για να μη, σε σκουριασμένες κοινωνικές διαμορφώσεις κολλά.

Εναρμονίζεται με το Πνεύμα της  Εποχής του για να ρέει ροϊκά σε  όχθες  ιστορικών ποταμών

και  δεξιά  και αριστερά.

Το μόνο κέρδος του είναι η ικανοποίηση της αψογοσύνης  και ελεύθερος με τα φτερά της Ελευθερίας πετά, γιατί δεν καμώθηκε ποτέ , πως ήταν τίποτα παραπάνω από μια φλόγα κεριού μπροστά στο φως  δισεκατομμυρίων   άστρων, που από παιδί μετρά.

Ο πολεμιστής  είναι  ένα μονοπάτι  που έχει  καρδιά και ένας ρόλος ζωής που διερευνά και ποτέ δεν ταυτίζεται με αυτόν,  οδηγώντας χωρίς να οδηγεί και επιθυμώντας χωρίς να επιθυμεί ,για να προχωρά σωστά.Έτσι το σημείο της αντίληψης μετακινεί,  σε νέες περιοχές του διαστήματος με τόλμη γοητεία και αρετή.

Ο Οδυσσέας ,  ΑΜΜΟΘΕΝ, περπάτησε 12 βήματα   σε μια ομηρική άμμο αστερόσκονης βαδίζοντας στο κέντρο του Ηλιακού Κύκλου.Στάθηκε ακριβώς πάνω σε αυτό, με κέντρο βάρους και σημείο αναφοράς  ένα ομηρικό,  από αγριελιά, μοχλό, στηρίχτηκε σε κίονα με βάση γερό, σήκωσε το ΤΟΞΟ και σημάδεψε σταθερά. Ένα βέλος φωτεινό διέσχισε   τον καθαρό ουρανό. Ο Απόλλων τραγούδησε με δοξάρι  γοητευτικό και ο Διόνυσος χόρεψε ένα ζεϊμπέκικο ελεγχόμενα  τρελό.

Η Γη με ταχύτητες μεγάλες αρχίζει να αλλάζει καθώς  ξημέρωνε….στο Λυκόφως των Θεών. Οι ήρωες κουνήσαν το κεφάλι  σκεφτικά,  οι λωποδύτες μαρμαρώσαν και οι ΛΕΞΕΙΣ  στήσαν τρελό χορό  σε μια νέα Βουλή με τον  Άνθρωπο,   χαμογελαστό  και ευτυχισμένο ΘΕΟ

Ομηρική Πολιτεία

Λέανδρος  Λαμπρινός

Αύγουστος   2014

Advertisements

Το Ομηρικό Τόξο


ΤΟ  ΤΟΞΟ

Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη όλους τους χαρακτήρες να εύχεσαι να συναντήσεις για να ολοκληρώσεις μια περιγραφή κατάθεση  καταγραφή σε προσωπική συλλογική και ιστορική συνδετική διαδρομή. ΕΛΖΙΝ

Ο μεγάλος πρωταγωνιστής των Ομηρικών Επών είναι ο ΛΟΓΟΣ. Δυναμικός μαχητικός λογικός εύστροφος συναισθηματικός καθαρός τακτοποιημένος βαθύς μυστικός ρομαντικός πολεμικός ηγετικός  διακριτικά ενωτικός . Κυρίως ΕΝΟΠΛΟΣ με οπλισμό τονισμό αρμονία και ρυθμό μουσικό. Πανταχού παρών και τα πάντα  ερμηνευτικά εξηγών  μαχόμενος από κοντά Αγχέμαχος και από μακριά Τηλέμαχος . Τα πάντα να συμβαίνουν  να λαμβάνουν χώρα  και χώρο εξ΄ αιτίας του  στον αέναο χορό των  λέξεων του κοσμικού ήχου της συμπαντικής δημιουργίας.

Τι κάνει ο Οδυσσέας όταν φθάνει στην Ιθάκη;

Όταν ο Οδυσσέας φτάνει στην Ιθάκη, η μεγίστη επιθυμία του  δεν είναι  παρά να πάρει πίσω  τον κόσμο που του έκλεψαν και ό,τι του ανήκει και ξεκινά από τις ΛΕΞΕΙΣ του, την έννοια και την σημασία τους. Λέξεις όπως  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΠΑΤΡΙΔΑ ,ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΤΙΜΗ. Γιατί πρώτα σου κλέβουν τις λέξεις και μετά τα ΟΝΕΙΡΑ και  την ΖΩΗ.

Νοτόθεν ενός γυρισμού

Πρόλογος

Τα Ομηρικά Έπη είναι η κατάθεση ενός ανθρώπου της γνώσης,  στον Αετό που  βρίσκεται παρά τους πόδας  του Διός του καθαρού της ολύμπιας κεφαλής,  του ανθρώπου του ΝΟΗΜΟΝΟΣ homo sapiens Νου, του Ομήρου ποιητή.

Με σκοπό συνδέοντας αρμονικά τα συλλογικά και προσωπικά και ιστορικά  αξιοσημείωτα γεγονότα της εποχής του να απελευθερώσει  τον ανθρώπινο νου μυαλό και να απελευθερωθεί και ο ίδιος σε πορεία γνώσης και αυτογνωσίας. Σμιλεύοντας τον εαυτό του και μια άμορφη μάζα ποδηγετούμενη με 12 τσεκούρια, 12 ενεργειακά κέντρα σε μορφή ύλης ΌΜΟΡΦΗ ενδελεχή.Με ένα  εκρηκτικό ηφαιστειακό σφυρί την ευφυία να κάνει σοφία, σοφή  να εξέλθει από ένα κεφάλι πολύ βαρύ.

Ως άνθρωπος  της γνώσης, ο Όμηρος  υιοθέτησε  προφορική διδασκαλία , τότε που οι ΛΕΞΕΙΣ διατηρούσαν ακέραιη την δύναμη τους και ο ΛΟΓΟΣ δημιουργούσε. Γράφησαν αργότερα,  όταν  οι Λέξεις άρχισαν να κλέπτονται και να αλλοιώνεται το νόημα και η σημασία τους. Και ο Λόγος  σε  μαλαματένια  λόγια να αποδεικνύεται μεγάλος δυνάστης  καταχραστής και κλέφτης,   ΤΡΩΑΣ και  ΑΝΤΙΝΟΟΣ έχοντας πάντα μια ΑΝΤΙΘΕΣΗ και σπανίως  ορθή θέση του ΝΟΥ.

Θέμα

Τα τρία επίπεδα της Γνώσης, το Γνωστό, το Άγνωστο και αυτό που δεν μπορεί να γίνει γνωστό με την ανθρώπινη μορφή καθιστούν το πεδίο της δυσπρόσιτο για όποιον θελήσει να την εξερευνήσει και οι εχθροί της γνώσης είναι 4 και  μεγάλοι πολύ. Ο φόβος, η διαύγεια η δύναμη και τα γηρατειά.

Ο φόβος θα εμποδίσει κάποιον να εισέλθει στον Λαβύρινθο  της Γνώσης του Γνωστού και θα μείνει απ΄ έξω  τα σπουδάγματα και τα γράμματα , τα μαθηματικά την επιστήμη την φιλοσοφία την λογοτεχνία  με απόγνωση να κοιτά. Αυτοί που θα εισέλθουν δύσκολα θα εξέλθουν αν τους διαδρόμους και τα θέματα με ένα ΜΙΤΟ δεν συνδέσουν και ο Μινώταυρος θα  καραδοκεί να τους αφανίσει στην στιγμή.

Ο Οδυσσέας, οδυσσάμενος νους του ανθρώπου,  παίρνοντας την Τροία και εξερχόμενος από τον Λαβύρινθο  αρχίζει μια  επιστροφή με φίλους και συντρόφους αρκετούς σε 12 νησιά, της συνείδησης που προσπαθεί να βρει και να κατανοήσει.  12 ΣΤΑΘΜΟΥΣ  στεριάς  στερεούς που αναδύονται από τα ποσειδώνεια νερά του ασυνείδητου συλλογικού της κάθε εποχής.

Σε κάθε σταθμό χάνει συντρόφους και φίλους μαζί με τα λάθη του  και τα ελαττώματα τους σε μια  δύσκολη πορεία  γνώσης και αυτογνωσίας. Στο τέλος θα απομείνει μόνος και με μια αυτοσχεδία από την Καλυψώ θα φθάσει στην Σχερία  των ΑΛΚΙΝΟΩΝ ανθρώπων τον προτελευταίο σταθμό.

Καθ΄ όλη την διάρκεια  της επιστροφής έχει ανελέητο διώκτη τον Ποσειδώνα κυρίαρχο των υδάτων, το θυμικό, και ένα συναίσθημα θολό. Στο τέλος εισερχόμενος  σε ένα παλάτι με τα ΝΙΠΤΡΑ το φιλτράρει  σε ομηρική διήθηση σε διαυγές και καθαρό.

Ο ΕΡΜΗΣ, η ερμηνεία τον βοηθούν και η ΑΘΗΝΑ, η έμφυτος σοφία τον καθοδηγούν. Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ  ξετυλίγοντας μια ανέμη ενός  ΠΗΝΙΟΥ ,  λειτουργεί σαν φάρος για να μη,  στα κύματα ενός αγρίου θυμικού, χαθεί. Φθάνει στην Ιθάκη έχοντας νικήσει τον φόβο, την διαύγεια την δύναμη αλλά όχι  τα γηρατειά. Έχει συνδέσει όμως το Γνωστό και το Άγνωστο  σε 12 γέφυρες με οριζόντια και κάθετη ΑΝΑΚΕΦΑΛΑΙΩΣΗ  σε αξιοσημείωτους σταθμούς γεγονότα ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ. Μεταμφιεσμένος σε ανώνυμος  ζητιάνος  παρατηρεί  όλους τους  μικρούς και μεγάλους   τυράννους της κάθε ανούσιας εξουσίας,  παλαιούς «φίλους και συντρόφους του», θρονιασμένους  στην πατρίδα του στην χώρα του στο παλάτι του στο σπίτι του, να τρώνε και να πίνουμε και να τον χλευάζουν  να τον λοιδορούν  υπερφίαλα και αλαζονικά.

Ο  Όμηρος, όπως ο κάθε αυθεντικός αληθινός  άνθρωπος της γνώσης  δεν μπορεί να γίνει μαστροπός της και ίσως για αυτό τον λόγο παραμένει αξιοπρεπής αλλά όχι πλούσιος σε ευρώ  και χρήματα πολλά. Όπως  όμως ο κάθε άνθρωπος της γνώσης θαρθεί σε σύγκρουση  όχι μόνο με όλο το θρησκευτικό και πολιτικό  σύστημα της κάθε εποχής,   τον ΑΝΤΙΝΟΟ και τον ΕΥΡΥΜΑΧΟ αλλά και με την παγιωμένη διαμόρφωση της κοινωνικής  σκουριασμένης αντίληψης   τους υπόλοιπους  ΜΝΗΣΤΗΡΕΣ και ΔΟΥΛΟΥΣ που τους υπηρετούν.

Στο τέλος όμως, ο  Όμηρος Οδυσσέας τεντώνοντας το καμπύλο  ΤΟΞΟ και περνώντας το  ΕΥΘΥ ΒΕΛΟΣ σε μια  σε άλλη οκτάβα θα ανεβεί και ως ΗΡΑΚΛΗΣ την ΗΒΗ  νικώντας τα γηρατειά, τον 4ον εχθρό της γνώσης  θα νυμφευτεί.

Επίλογος

Η ακροτελεύτια διάταξη  της ω ραψωδίας της Οδύσσειας  είναι η  υπογραφή της ειρήνης  με επέμβαση παρέμβαση της Αθηνάς, της σοφίας ενός καθαρού Ζήνοος ΝΟΥ, η οποία είναι παρούσα μαζί με τον Ερμή, την Ερμηνεία, καθ΄όλη την διάρκεια  της οδυσσειακής επιστροφής  στο κτήμα ομηρικό απόκτημα του Λαέρτη. Τρεις ηλικίες και γενεές συναντιούνται   για να πολεμήσουν μαζί και είναι η πιο συγκινητική στην Οδύσσεια στιγμή. Πατέρας παππούς και εγγονός και είναι η στιγμή που ενώνεται και ξεσηκώνεται ο ΛΑΟΣ γιατί ΛΑΕΡΤΗΣ είναι αυτός που τον εγείρει. Συνέχεια