Ο Οδυσσέας ο Λαέρτης και ο Τηλέμαχος πολεμούν για την αρετή. Οι αγρότες καλλιεργητές, οι πολεμιστές οι ΝΕΟΙ και ….οι πολιτικάντηδες ΕΥΠΕΙΘΗΔΕΣ λαοπλάνοι της γης και των λαών εκμεταλλευτές
Ακούγοντας τα λόγια του, ένιωσε μέσα του χαρά ο Λαέρτης κι ομολόγησε: «Τι μέρα αυτή, αθάνατοι θεοί, για μένα! Χαρά με πλημμυρίζει· γιος κι εγγονός για την αρετή τους αγωνίζονται » Τότε στο πλάι του, τα μάτια λάμποντας, η Αθηνά, στάθηκε λέγοντας: «Του Αρκεισίου γιε, ο πιο αγαπητός απ᾽ όλους τους συντρόφους μου, ευχήσου πρώτα στη γλαυκόματη κόρη του Δία, μετά κραδαίνοντας ρίξε με φόρα το μακρόσκιο δόρυ σου.» 520Μ᾽ αυτά τα λόγια η Παλλάδα Αθηνά μέσα του φύσηξε μεγάλη δύναμη, κι αυτός πρώτα στη θυγατέρα του μεγαλοδύναμου θεού ευχήθηκε, μετά στο χέρι πάλλοντας μακρόσκιο δόρυ το ρίχνει πάνω στον Ευπείθη· βρήκε το κράνος του, με τα χαλκά του μάγουλα, στο χτύπημα δεν άντεξε και πέρασε ο χαλκός μέσα για μέσα. Με πάταγο σωριάστηκε ο Ευπείθης, βρόντηξαν από πάνω του και τ᾽ άρματα. Την ίδια ώρα ο Οδυσσέας κι ο λαμπρός του γιος ορμούν με τους προμάχους, χτυπούν σπαθιά, πέφτουν αμφίκυρτα στη μύτη τους κοντάρια.
δ Οδυσσείας ἀλλά τις ὀτρηρῶς Δολίον καλέσειε γέροντα, δμῶ’ ἐμόν, ὅν μοι δῶκε πατὴρ ἔτι δεῦρο κιούσῃ, καί μοι κῆπον ἔχει πολυδένδρεον, ὄφρα τάχιστα Λαέρτῃ τάδε πάντα παρεζόμενος καταλέξῃ, εἰ δή πού τινα κεῖνος ἐνὶ φρεσὶ μῆτιν ὑφήνας ἐξελθὼν λαοῖσιν ὀδύρεται, οἳ μεμάασιν 740 ὃν καὶ Ὀδυσσῆος φθεῖσαι γόνον ἀντιθέοιο.» Παρ΄ όλο που δεν είναι ευρέως γνωστός ο κήπος αυτός, ο πολύεδρος, που τον φροντίζει ο Δολίος, όπως ο κήπος του Αλκίνοου και το κτήμα του Λαέρτη, υπάρχει και αναφέρεται στην δ Οδυσσείας. Τι καλλιεργεί η Πηνελόπη, όταν κατεβαίνει, την ομηρική κλίμακα, τα σκαλιά, ομοία με την Αφροδίτη, την Άρτεμη και την Αθηνά, σε αυτόν τον κήπο, δεν θα το μάθουμε ποτέ από τον ποιητή, αλλά ίσως, ίσως μπορούμε να τον φανταστούμε στην σύγχρονη εποχή. Τι θα καλλιεργούσε μια «καλλιεργημένη» γυναίκα σήμερα, όταν έβλεπε γύρω της αυτή την κατάσταση, σε ένα παλάτι, σε μια χώρα, σε ένα, της ύλης, νησί, , τους Λωτοφάγους, τις Κίρκες , την Καλυψώ και τον Κύκλωπα δυνάστη, αθέμιστο, καταβροχθιστικό, μικρούς και μεγάλους τυράννους σε παγκόσμια συνενοχή; Τα Ομηρικά Έπη φυσικά, με διορατική ματιά και τα αρχέτυπα τους, τα δυνατά. Γιατί δεν μπορούν να καταστραφούν αυτά τα αρχέτυπα και επιζούν στο πέρασμα τόσων αιώνων; Έχουν προσπαθήσει πολλοί να τα καταστρέψουν, όμως δεν μπόρεσαν και δεν μπορούν. Οι χριστιανοί Ρωμαίοι αυτοκράτορες τα έχουν αναθεματίσει σε αντιομηρικές θρησκευτικές συνόδους, σαν ΑΝΤΙΝΟΟΙ, καταχρηστικά και υβριστικά. Οι πανεπιστημιακοί, τα έχουν σκοτώσει σαν ΕΥΡΥΜΑΧΟΙ, σε άχαρες κλασσικές σπουδές, όπως οι συγγραφείς Victor Davis Hanson, John Heath….στο βιβλίο,» Ποιος σκότωσε τον Όμηρο», ομολογούν. Τα σημερινά αρχαιοελληνικά ιερατεία, με βλέψεις εξουσίας και διάσπασης της Ελληνικής εύθραυστης κοινωνίας, ομηρικοτέρα του Ομήρου, μαυσωλεία απολιθωμένα, θέλουν να τα δουν και να ιερουργούν, με το αζημίωτο φυσικά Τα κέντρα τα πολυπολιτισμικά σε μίξερ παγκοσμιοποίησης, τα αλέθουν ομογενοποιημένα και ισοπεδωτικά. Τα Ομηρικά Έπη δεν είναι θρησκεία, δεν μπορούν να γίνουν θρησκεία. Ανοίγουν πολύ, το μυαλό του ανθρώπου, για να παραδοθεί άνευ όρων, σε μια θρησκευτική του νου, εμμονή. Το κάνουν να μπορεί να σκεφτεί και αυτό καμία εξουσία, δεν το επιθυμεί. Άνθρωποι, θεοί, νύμφες, θεές, τέρατα, Κύκλωπες ήρωες , πολεμιστές είναι αρχετυπικές ΜΟΡΦΕΣ, φτιαγμένες από την σκόνη ΟΝΕΙΡΩΝ του ποιητή ονειρευτή , είναι δένδρα με ρίζες γερές. Είναι το δένδρο που πάνω του , ο Οδυσσέας, στήριξε, έφτιαξε το κρεβάτι του, το λέχος, με τα χέρια του, όπως λέγει και ιστορεί. Κανείς δεν μπορεί να καταστρέψει ένα δένδρο, όταν οι ρίζες του είναι βυθισμένες στης Ήρας τη γαλαξιακή πρώτη, της ψυχής, δομή, όταν ο κορμός έχει του Άρη, την δυνατή σωματική κατασκευή, όταν το χώμα έχει τα θρεπτικά συστατικά με της Δήμητρας την διατροφή όταν τα κλαδιά διευρύνουν την σκέψη με του Ερμή , την πνοή όταν οι καρποί είναι όλο τον χρόνο με του Απόλλωνα, τη δημιουργία, τη φωτεινή όταν η περιποίηση του κήπου, η φροντίδα είναι με της Εστίας, τη γεωπονική, καθαρότητα από όλα τα ζιζάνια που τον πολιορκούν, όταν τα άνθη έχουν το άρωμα και τη ομορφιά της Αφροδίτης για επικονίαση ενωτική όταν ο σπόρος δεν είναι καμένος με του Πλούτωνα, τη πύρινη αθάνατη, αρχή, όταν φωτοσυνθέτει κοιτάζοντας με σοφία στο φως, Αθηνά σοφή, να ξέρει που να στραφεί, όταν σε καλή θέση στον κήπο κάθεται Ζευς, ΝΟΥΣ καθαρός ηγετική μορφή, όταν σαν την Αρτεμη συνεργάζεται φιλικά, αλλά ελεύθερα με τα άλλα όντα του πλανήτη, ουμανιστικά, και, όταν με τον Ποσειδώνα συνδέεται με μια ΜΟΥΣΑ θηλυκιά. Όχι, δεν μπορούν να καταστραφούν τα ΑΡΧΕΤΥΠΑ αυτά. Είναι φτιαγμένα από λογική, από έμπνευση, από όμορφη ομορφιά, από γνώση και είναι ΔΕΝΔΡΑ γερά από Φωτιά. Είναι το Όνειρο της Πηνελόπης, που ο Οδυσσέας, σαν αετός πραγματοποιεί με την εντολή του Διός και είναι η υπόσχεση του Ποιητή. Για την Ελλάδα και για μια σύγχρονη κοινωνία όμορφων ανθρώπων, με γνώση, σοφία και αρετή. Στο κτήμα του Λαέρτη συναντιούνται και να αρχίζουν μια καινούργια ευδαίμονα εποχή. Τρεις γενιές ΜΑΖΙ Οδυσσέας, Λαέρτης και Τηλέμαχος. Η ΑΘηνά μειδιώντας, τους παρακολουθεί βοήθεια πάντα και αρωγή ένοπλη Σοφία και ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ εξελεκτική στο διαρκές ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ του ενεστώτα χρόνου. Με την περικεφαλαία και την λύρα του Απόλλωνα σε ψίθυρο Ερμή Όνειρα από Φωτιά Στη φλόγα του Πρωταρχικού Πυρός
«Την παρασταίνει η πράξη που επιχείρησαν η Δήμητρα και η Θέτις για το Δημοφώντακαι τον Αχιλλέα. Οι θεές για τα μωρά. Και που τη διακόψανε έντρομοι η Μετάνειρα και οΠηλέας. Οι θνητοί για τα μωρά. Η ζωή μας είναι ένας τελεστήριος αγνισμός απάνου στη φλόγα της αρετής.» Ο δάσκαλος μας, ο Λιαντίνης, Γκέμμα
ς«Αρχή το ήμισυ του παντός»
Η ραψωδία ω της Οδυσσείας με το ωμέγα το μικρό του Ελληνικού Αλφαβήτου έχει 548 στίχους και πολλές λέξεις. Ελάχιστες αρχίζουν από ωμέγα, περίπου 12, με πρώτη τη λέξη ΩΚΕΑΝΟΣ. Το Ωμέγα είναι το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου που αρχίζει με ΑΛΦΑ.
Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ω είναι η Πύλη της εξόδου και το μικρό δύο ανοικτά ο, δύο κοίλα κύπελλα ενωμένα, οι κοίλες ΝΗΕΣ του Νου για τις οποίες μιλάει ο Όμηρος συχνά. Και το όνομα του Ομήρου και το όνομα του Οδυσσέα αρχίζει από όμικρον που είναι ένα κύκλος.
Το Αλφάβητο είναι το πρόγραμμα των ΣΥΜΒΟΛΩΝ που χρησιμοποιεί για να μεταφέρει την γνώση την σιωπηλή από το ένα κοίλο ημισφαίριο του εγκεφάλου στο άλλο και να κατανοηθεί και ο ρόλος των ανθρωπίνων φωνηέντων κάνει τη διαφορά από τα σύμφωνα τα ζωολεμουριακά.
Η πρώτη λέξη από Ω που συναντούμε στη ραψωδία αυτή μια φορά είναι ΩΚΕΑΝΟΣ, η κοσμική θάλασσα της Αντίληψης (ωρανός) και συνδέεται με τον άρχοντα των ωκεανών τον Ποσειδώνα μέγα διώκτη του Οδυσσέα. Με τον Ποσειδώνα ο Οδυσσέας συμφιλιώνεται με τα νίπτρα και με καθαρά πόδια και διαυγή νου βρίσκει τον στόχο και περνάει το βέλος ασκαρδαμυκτί, ο δε Ποσειδών αποφασίζει να ασχοληθεί με το αγαπητό του λαό τους Αιθίοπες, τους εσχάτους των ανδρών και να αφήσει τον Οδυσσέα ήσυχο να κυβερνήσει ευδαίμονες λαούς.
Μία ακόμη λέξη που συναντούμε δύο φορές είναι η ΩΡΑ, καθώς και η ΩΚΑ γρήγορη και τον αόριστο, Ωνόμασα από τον ενεστώτα ονομάζω.
Το γράμμα Ω και ω είναι δύο ενωμένα Ωά που σπάζουν το φράγμα της Αντίληψης σε ανοικτό πλαγιαστό του απείρου 8 στο ανάλημμα του Ηλίου. Είναι και τα «ΟΠΛΑ» της Εστίας , ραψωδίες Οο και Ωω και η τέχνη της υφαντικής. Ας τις μελετήσουμε προσεκτικά και καλά.
Ως κλητική το Ω, είναι επίκληση του Πνεύματος σημαντική και θα πρέπει στο πεδίον της καθημερινής γλώσσας και επικοινωνίας να ξανα καθιερωθεί.
Η τελευταία ραψωδία Ω ΣΠΟΝΔΑΙ αρχίζει με το Ε και τον Ερμή που ράβδο στα χέρια του χρυσή κρατεί και τελειώνει με την Αθηνά Μέντορα που τον τελευταίο λόγο, της συμφιλίωσης εκφωνεί.
Σε αυτούς τους 548 στίχους ο ποιητής, τη συνάντηση τριών αναγκαίων πολεμιστών μας , στιχ. 499, εξιστορεί, την αναγνώριση του Οδυσσέα από τον Λαέρτη στο κτήμα του, των αριθμό και το είδος των δενδρών, την μάχη με τους συγγενείς των μνηστήρων, τον θάνατο του Ευπείθη από τον Λαέρτη, την χαρά του που γιος και εγγονός ερίζουν για την Αρετή, ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο δηλαδή.
«Τι ημέρα και αυτή φίλοι θεοί, μάλα χαίρων, υιός και υιωνιός να ερίζουν για την Αρετή» στιχ. 513
«Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός»
Σαφώς, αλλά και το τέλος είναι σημαντικό για όλα τα πράγματα.
Σε αυτό το ΤΕΛΟΣ της Οδυσσείας, ο ποιητής σίγουρα τοποθετεί τον σπόρο των υγιών διαχρονικών δενδρών στο κτήμα του και μας λέει πολλά για τις επερχόμενες γενεές, μα πολλά.
Θα δούμε πως και ποια.
Ποια είναι η επομένη ημέρα στην Ιθάκη και από που ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο την καινούργια κυβέρνηση της Πολιτείας ξεκινά; Ω Οδυσσεύ, πες μας μαζί με την Μούσα, για τον Ποιητή, τη γνώση και το ταξίδι της το δύσκολο και μακρύ! Οδυσσέας και Ο, Οδυσσέας και Ε(ΨΙΛΟΝ ) σε αλφαβητική φωνητική ηχώ εκφωνηθήσα σε σύστημα ηλιακό από γαλαξία μακρινό.
«Αρχή το ήμισυ του παντός»
Ομηρική Πολιτεία 