Ω Οδυσσείας


ςΩΜΕΓΑ«Αρχή το ήμισυ του παντός»
Η ραψωδία ω της Οδυσσείας με το ωμέγα το μικρό του Ελληνικού Αλφαβήτου έχει 548 στίχους και πολλές λέξεις. Ελάχιστες αρχίζουν από ωμέγα, περίπου 12, με πρώτη τη λέξη ΩΚΕΑΝΟΣ. Το Ωμέγα είναι το τελευταίο γράμμα του αλφαβήτου που αρχίζει με ΑΛΦΑ.
Το ΚΕΦΑΛΑΙΟ Ω είναι η Πύλη της εξόδου και το μικρό δύο ανοικτά ο, δύο κοίλα κύπελλα ενωμένα, οι κοίλες ΝΗΕΣ του Νου για τις οποίες μιλάει ο Όμηρος συχνά. Και το όνομα του Ομήρου και το όνομα του Οδυσσέα αρχίζει από όμικρον  που είναι ένα κύκλος.
Το Αλφάβητο είναι το πρόγραμμα των ΣΥΜΒΟΛΩΝ που χρησιμοποιεί για να μεταφέρει την γνώση την σιωπηλή από το ένα κοίλο ημισφαίριο του εγκεφάλου στο άλλο και να κατανοηθεί και ο ρόλος των ανθρωπίνων φωνηέντων κάνει τη διαφορά από τα σύμφωνα τα ζωολεμουριακά.
Η πρώτη λέξη από Ω που συναντούμε στη ραψωδία αυτή μια φορά είναι ΩΚΕΑΝΟΣ, η κοσμική θάλασσα της Αντίληψης (ωρανός) και συνδέεται με τον άρχοντα των ωκεανών τον Ποσειδώνα μέγα διώκτη του Οδυσσέα. Με τον Ποσειδώνα ο Οδυσσέας συμφιλιώνεται με τα νίπτρα και με καθαρά πόδια και διαυγή νου βρίσκει τον στόχο και περνάει το βέλος ασκαρδαμυκτί, ο δε Ποσειδών αποφασίζει να ασχοληθεί με το αγαπητό του λαό τους Αιθίοπες, τους εσχάτους των ανδρών και να αφήσει τον Οδυσσέα ήσυχο να κυβερνήσει ευδαίμονες λαούς.
Μία ακόμη λέξη που συναντούμε δύο φορές είναι η ΩΡΑ, καθώς και η ΩΚΑ γρήγορη και τον αόριστο, Ωνόμασα από τον ενεστώτα ονομάζω.
Το γράμμα Ω και ω  είναι δύο ενωμένα  Ωά που σπάζουν το φράγμα της Αντίληψης σε ανοικτό πλαγιαστό  του απείρου 8 στο ανάλημμα του Ηλίου. Είναι και τα  «ΟΠΛΑ» της Εστίας , ραψωδίες Οο και Ωω και η τέχνη της υφαντικής. Ας τις μελετήσουμε προσεκτικά και καλά.
Ως κλητική το Ω, είναι επίκληση του Πνεύματος σημαντική και θα πρέπει στο πεδίον της καθημερινής γλώσσας και επικοινωνίας να ξανα καθιερωθεί.
Η τελευταία ραψωδία Ω ΣΠΟΝΔΑΙ αρχίζει με το Ε και τον Ερμή που ράβδο στα χέρια του χρυσή κρατεί και τελειώνει με την Αθηνά Μέντορα που τον τελευταίο λόγο, της συμφιλίωσης εκφωνεί.
Σε αυτούς τους 548 στίχους ο ποιητής, τη συνάντηση τριών αναγκαίων πολεμιστών μας , στιχ. 499, εξιστορεί, την αναγνώριση του Οδυσσέα από τον Λαέρτη στο κτήμα του, των αριθμό και το είδος των δενδρών, την μάχη με τους συγγενείς των μνηστήρων, τον θάνατο του Ευπείθη από τον Λαέρτη, την χαρά του που γιος και εγγονός ερίζουν για την Αρετή, ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο δηλαδή.
«Τι ημέρα και αυτή φίλοι θεοί, μάλα χαίρων, υιός και υιωνιός να ερίζουν για την Αρετή» στιχ. 513
«Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός»
Σαφώς, αλλά και το τέλος είναι σημαντικό για όλα τα πράγματα.
Σε αυτό το ΤΕΛΟΣ της Οδυσσείας, ο ποιητής σίγουρα τοποθετεί τον σπόρο των υγιών διαχρονικών δενδρών στο κτήμα του και μας λέει πολλά για τις επερχόμενες γενεές, μα πολλά.
Θα δούμε πως και ποια.
Ποια είναι η επομένη ημέρα στην Ιθάκη και από που ο Οδυσσέας με τον Τηλέμαχο την καινούργια κυβέρνηση της Πολιτείας ξεκινά;
Ω Οδυσσεύ, πες μας μαζί με την Μούσα, για τον Ποιητή, τη γνώση και το ταξίδι της το δύσκολο και μακρύ!
Οδυσσέας και Ο, Οδυσσέας και  Ε(ΨΙΛΟΝ ) 
σε   αλφαβητική  φωνητική ηχώ εκφωνηθήσα  σε σύστημα ηλιακό από γαλαξία μακρινό.

Αστραία  ©©

Advertisements

α Οδυσσείας στιχ. 11-20


Ο ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΚΑΙ Η ΚΑΛΥΨΩ

N.C. Wyeth 1929 ΙΔΙΩΤΙΚΗ .ΣΥΛΛΟΓΗ

Το παρόν και  το μέλλον του Οδυσσέα

 10

ἔνθ’ ἄλλοι μὲν πάντες, ὅσοι φύγον αἰπὺν ὄλεθρον,
οἴκοι ἔσαν, πόλεμόν τε πεφευγότες ἠδὲ θάλασσαν·
τὸν δ’ οἶον, νόστου κεχρημένον ἠδὲ γυναικός,
νύμφη πότνι’ ἔρυκε Καλυψώ, δῖα θεάων,
ἐν σπέεσι γλαφυροῖσι, λιλαιομένη πόσιν εἶναι.
ἀλλ’ ὅτε δὴ ἔτος ἦλθε περιπλομένων ἐνιαυτῶν,
τῷ οἱ ἐπεκλώσαντο θεοὶ οἶκόνδε νέεσθαι
εἰς Ἰθάκην, οὐδ’ ἔνθα πεφυγμένος ἦεν ἀέθλων
καὶ μετὰ οἷσι φίλοισι· θεοὶ δ’ ἐλέαιρον ἅπαντες
νόσφι Ποσειδάωνος· ὁ δ’ ἀσπερχὲς μενέαινεν    20
ἀντιθέῳ Ὀδυσῆϊ πάρος ἣν γαῖαν ἱκέσθαι.

Σύγχρονα  Ομηρικά Έπη

Α Ιλιάδος, στιχ.1-11


Το προοίμιο της Ιλιάδας
Ομήρου Ιλιάς
Α
Αχιλλέως μήνις
Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληιάδεω Ἀχιλῆος

οὐλομένην, ἣ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,
πολλὰς δ’ ἰφθίμους ψυχὰς Ἄϊδι προΐαψεν
ἡρώων, αὐτοὺς δὲ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι· Διὸς δ’ ἐτελείετο βουλή·        5
ἐξ οὗ δὴ τὰ πρῶτα διαστήτην ἐρίσαντε
Ἀτρεΐδης τε ἄναξ ἀνδρῶν καὶ δῖος Ἀχιλλεύς.
Τίς γάρ σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι;
Λητοῦς καὶ Διὸς υἱός· ὃ γὰρ βασιλῆι χολωθεὶς
νοῦσον ἀνὰ στρατὸν ὦρσε κακήν, ὀλέκοντο δὲ λαοί,        10
οὕνεκα τὸν Χρύσην ἠτίμασεν ἀρητῆρα
Ἀτρεΐδης·

Σύγχρονα Ομηρικά  Έπη

α Οδυσσείας, στιχ. 1-10


ΠΡΟΟΙΜΙΟΝ

Ομήρου Οδύσσεια
α
Αγορά Θεών. Αθηνάς παραίνεσις προς Τηλέμαχον.
῎Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ
πλάγχθη, ἐπεὶ Τροίης ἱερὸν πτολίεθρον ἔπερσε•
πολλῶν δ᾽ ἀνθρώπων ἴδεν ἄστεα καὶ νόον ἔγνω,
πολλὰ δ᾽ ὅ γ᾽ ἐν πόντῳ πάθεν ἄλγεα ὃν κατὰ θυμόν,
5 ἀρνύμενος ἥν τε ψυχὴν καὶ νόστον ἑταίρων.
ἀλλ᾽ οὐδ᾽ ὣς ἑτάρους ἐρρύσατο, ἱέμενός περ•
αὐτῶν γὰρ σφετέρῃσιν ἀτασθαλίῃσιν ὄλοντο,
νήπιοι, οἳ κατὰ βοῦς ῾Υπερίονος ᾿Ηελίοιο
ἤσθιον• αὐτὰρ ὁ τοῖσιν ἀφείλετο νόστιμον ἦμαρ.
10 τῶν ἁμόθεν γε, θεά, θύγατερ Διός, εἰπὲ καὶ ἡμῖν.

Σύγχρονα  Ομηρικά Έπη